เมื่อก่อนตอนที่ยังเด็กกว่านี้ ประมาณม.1 ม.2 ตอนนั้นแม่เคยบอกเอาไว้ว่า "คนเราอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้หรอกนะ"
เหมือนจะไม่เข้าใจ.... ไม่สิ ไม่คิดจะทำความเข้าใจมากกว่า ตอนนั้นน่ะนะ
เพราะตอนช่วงนั้นเหมือนจะปิดกั้นไปซะทุกอย่าง กลัวการมีสัมพันธ์กับคนอื่น เพราะบ่อยครั้งมันนำมาซึ่งความอับอายขายหน้า เป็นตัวตลกให้กับคนอื่น ยิ่งเป็นสิ่งที่สมัยนั้นตัวเองเกลียดกลัวเข้าไปอีก
รู้สึกตัวอีกทีก็กลายเป็นว่าตัวเองแทบจะไม่ยอมรับใครเป็นเพื่อนเลย ไม่กล้าเข้าไปทัก ไม่คิดเข้าไปทัก อยู่กับโลกส่วนตัวของตัวเอง จนกลายเป็นเรื่องใหญ่เมื่อตอนม.2ที่ไม่กล้าจับกลุ่มทำงานกับใครเลย...... ถ้าอาจารย์ไม่จับบังคับยัดให้ ก็กลายเป็นหัวเดียวกระเทียมลีบ ซึ่งก็มีอยู่ไม่กี่วิชาที่เป็นงั้น
แล้วงานกลุ่มของวิชานั้นก็กลายเป็นบ๋อแบ๋หมดไปทันที ได้รับเกรด2เป็นครั้งแรกในชีวิต
พ่อแม่เสียใจ ไม่มีใครเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น กับคนที่ไม่เอาเพื่อน ไม่จับกลุ่มทำงาน คนนี้ก็นิ่งเงียบ ไม่บอกอะไรใคร.......

เพราะไม่รู้จะบอกอะไรมากกว่าล่ะมั้ง หัวสมองมันว่างเปล่า เหมือนไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นเลย ว่างเปล่าจริงๆ....... ชีวิตตอนนั้นน่ะนะ

พอตอนขึ้นม.3 ก็ยังทำตัวเหมือนเดิม เหมือนเดิม ล่องลอยไม่มีหลักที่ชื่อว่าเพื่อนให้เกาะ หรือถ้ามีให้เกาะตัวเองก็ไม่คิดจะเกาะให้มั่นไปตลอดเอง

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง หลังเลิกเรียนที่เหลือคนอยู่ไม่กี่คน ก็เหลือบไปเห็นคนๆหนึ่ง นั่งเล่นRockman&ForteในGBAอยู่..... ตอนั้นไม่คิดอะไรมาก.... แค่เข้าไปทัก.... เท่านั้นเอง....

ไปๆมาๆก็กลายเป็นว่าติดกับเค้าแจไปซะแล้ว ไปไหนก็ตามติดไป ตอนนั้นก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตัวแถมในกลุ่มเพื่อนของเขา แต่ไปๆมาๆก็เป็นส่วนหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ได้รู้จักเพื่อนอีกมากมายหลายคน ทั้งในโลกจริง และผ่านโลกอินเตอร์เน็ต หัวใจก็เริ่มเปิดรับมากขึ้น คนที่เมื่อก่อนเป็นได้แค่คนรู้จักเราก็เริ่มที่จะนับเป็นเพื่อนไปด้วย ทั้งหมดได้มาเพราะเปิดใจรับคนๆหนึ่งเข้าไปเท่านั้นเอง

แค่นั้นถึงได้มาเป็นตัวเองในทุกวันนี้

วันนี้เรื่องนั้นก็กลับมาเข้าหัวอีกครั้ง ขณะที่กำลังอ่านหนังสือสอบ ขณะที่นั่งถกเนื้อหาอยู่กับเพื่อน นั่งอ่านเลคเชอร์ที่เพื่อนจด ชีทที่เพื่อนมี..... มันก็เลยทำให้นึกขึ้นมาได้ว่า มีเพื่อนนี่มันดีจริงๆนั่นล่ะ

เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีเลย ถึงเรื่องที่แม่พร่ำบอกตั้งแต่วันนั้น คนเราอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้จริงๆ เพราะฉะนั้น วันนี้ ในฐานะที่เข้าใกล้วันสิ้นปีเข้าไปทุกทีแล้ว และในฐานะที่เป็นเพื่อนกันมาตลอด

ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคน สำหรับความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน สำหรับเรื่องราวต่างๆที่ได้ทำร่วมกัน สำหรับความสุขและความทุกข์ที่มีด้วยกัน สำหรับที่ได้เป็นเพื่อนกัน สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
ขอขอบคุณด้วยใจจริง

คนๆนี้อาจไม่ได้ทำอะไรมากมายเพื่อตอบแทนสำหรับสิ่งที่ทุกคนทำให้ แต่อย่างน้อยที่สุดขอให้รับรู้ว่าเราจะเป็นเพื่อนกันต่อไป ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม

 

ปีหน้าก็ขอฝากตัวด้วยนะ

สวัสดีปีใหม่ทุกคนล่วงหน้า